Broekie 90622
23 juni 2009Hoe voelt dat als Belg tussen uitgelaten Hollanders?
Durf je niet op de schuifaf?
Kerstmuts op de kale knikker.
De zee in met broek en al.
De uitnodigende projectdames hadden geen betere locatie kunnen vinden voor een vrijblijvend avondje borrelen met de collega’s.
Het mag eens wat anders zijn dan elke dag maar werken.
Zeker wat onwennig, als je zelf geen alcohol drinkt en je toeziet hoe het ene Antwerps bolletje na het andere doorgespoeld wordt. Zelfs de Trappist van Grimbergen moest niet onder doen. Ik vindt het een grote waardering van mijn collega’s, dat ze het Belgisch bier zo veel eer hebben aangedaan.
Dus ik was er helemaal niet klaar voor als Brigit vroeg om op de kinderschuifaf een ritje te maken. Ik moest met rode kaken wijzen op de onveilige situatie. Maar niet getreurd de avond was nog lang niet stuk.
Als ik dat zo zeg, dan moet je niet verschieten, dat Sulo, onze projectleider vraagt: Hoe voelt dat als Belg tussen uitgelaten Hollanders? Ik ben best nieuwsgierig om in zo’n gezelschap en in zo een omgeving de tijd te verdoen. Zeker als je moet kiezen voor een avond in het hotel of een pavilioentje aan de zee met gezelschap. Het is voor mij een uitgelezen gelegenheid om te conditioneren met mijn Hollandse collega’s.
Natuurlijk volgde een hele rits Belgenmoppen, waar ik niet zo goed in ben, want ik versta amper 1 van de 5 moppen uit het radioprogramma in de auto van de Hans op Radio Veronica.
Allemaal bijeengesprokkelde specialisten, die elkaar amper kennen en ongelooflijk van goede wil.
Alhoewel ik me zelf wel een broekietje vond tussen al het stoere gedoe, hadden de dames deze naam gegeven aan onze jongste aanwinst Johan. Met zijn jong uitzicht en zijn keurig pakje moest hij toch maar eens bewijzen uit welk hout hij gesneden was. En inderdaad de Stormvogel in de gedaante van een Jan van Gent kwam onze gelag verstoren, door onbeholpen alle flessen, asbakken en glazen van de tafel te trappelen, van een pas door een groepje verlaten tafel. Het doortastend optreden van de grote Johan, met veel armgebaar en het na-kieperen van een vatje apperitiefnootjes verjoeg de vogel, die zich te pletter vloog tegen de ramen van het terras. De waard die wat polshoogte kwam nemen vertelde ons, dat dezelfde meeuw onlangs een pannekoek had weggerits bij een dame die binnen opstond om langs het toilet te gaan. Ik moest effe denken aan het verhaal van Jonathan Seagull Livingstone van Neil Diamond. (http://www.youtube.com/watch?v=nUZz8zscHdQ&feature=related)
Brigit dook uit het niet een Kerstmuts op voor de bemoederende afdekking van de kale knikker van Rene. Rene heeft zeker zoveel allure als Mister Proper van Procter en Gamble, maar gaf aan dat hij dat liever niet hoorde. Dus verder daar niets over.
Ondertussen stapte de ene na de andere toch stilletjes naar huis. Brigitte en René konden het niet laten om de avond krachtig af te sluiten met een wandeling in de zee.
Ge moet niet zeggen: “Ge durft niet!”, want ge moet snel zijn om het te fotograferen.
(’s Anderendaags moesten de foto’s nog eens rond gaan. Zodat ik nu niet meer over de foto’s beschik. Ik zal ze terug moeten maken.)
Een overallbroek kon de bibberkontjes redden. Hiermee werd afgerekend en keerde de rust van de avond over het strand.
Extra dank aan Sil, Brigit en Ed voor het gezellig etentje met Kibbelings en frietjes .
Slaapwel.
Roger
