Pijpleidingblog

Moet ge daar zo oud voor geworden zijn? Ik word volgende zaterdag 67 jaar. Nederlanders zijn babbelaars. Ik heb als Belg, babbelen altijd als tijd stelen van de baas gevonden. Maar de Nederlanders in mijn omgeving vinden dit een vereiste voor een goede verstandhouding.

Het is heel wat wennen, om aan deze ceremonie deel te nemen. Het vraagt van mij extra inspanning om een losse conversatie langer dan 3 minuten vol te houden. Ik probeer altijd weg te kijken naar mijn werkblad of scherm, waarmee ik aangeef om verder te werken. Actief luisteren is dan moeilijk.

Maar een informele babbel zorgt voor een creatieve sfeer, die bij moeilijke problemen voor inspiratie zorgt.

Het zorgt voor het nodige vertrouwen in elkaar. Bevestiging, dat de andere een belangrijke bijdrage betekend voor de oplossing.

Dat heb ik vandaag mogen ondervinden en daar ben ik heel blij voor dat ik dat in mijn blog kan neerschrijven. Dat geluk heb ik te danken aan de reactie van Fransien van der P. die reageert op het Bletzpraatje van 20/2 over veel praten:, over spreken en schrijven in het blog van Jan Bletz.

In dezelfde zin heb ik de 7 columns gelezen in het tijdschrift Europoort Kringen feb 2009.  Gezellige praatjes over techniek, energie en duurzaamheid.

Vriendelijke groeten,

Roger

Excuseer, maar vorige week geen nieuw blog. Ik was goed ziek. In de darmpjes. Dus lekker vroeg in bed en weinig eten.

Maar nu, ben ik springlevend.

Ik ben gaan joggen in de andere richting dan deze van De Beer naar het Q8-truckersstation. Dit op aanraden van René. Een nieuwe collega (ook van Garland) die als uitvoerder de Henk komt versterken die op zijn beurt de job van Kees (Projectmanager) heeft overgenomen voor een paar maanden. Hij vertelde dat er langs de Hartel, in de richting van de nieuwe Maasvlakte voor de brug naar Oostvoorne een gezelligere etablisment is. Questie om niet in De Beer een Trappistje van Westmalle te moeten drinken.

Het was vandaag schoon weer. Geen wind, want de 12 apostelen langs zwaaikom van de Hartel bewogen haast niet. Na een 25 minuutjes joggen kwam inderdaad een strand-chalet-achtig bouwwerkje in het zicht, aan afrit 10 van de A15, vlakbij een brandweerkazerne.  Het zicht van de mooie spoorbrug over de Hartel naar Oostvoorne trok iets meer mijn aandacht, daarom ben ik natuurlijk wat verder gaan joggen om deze van dichtbij te bekijken. Voor de overspanning zijn 2 bogen in buis van diameter 1200 gebruikt,  die in het midden samenkomen. Vlak daarnaast ligt een betonnen brug voor de A15. {Hier moet zeker een foto komen van deze brug}.  Bij het terugkeren zag ik dat het fietspad naast de Hartel ook een wandelpad is van de GR of zoals de Nederlanders dat noemen LAW (Lange Afstand Wandelpaden). Volgens “http://www.wandelnet.nl/wandelroute/oeverloperpad”, komt dit van de ferrieboten en loopt over de schone brug naar Brielle.

Op mijn stappen terug ben ik toch in het wegrestaurant “De Nieuwe Pionier” binnen gestapt. Inderdaad een truckersrestaurant, met een ronde toog en toiletten die naar eau de javel ruiken, uitgebaat door Sneeuwwitje en haar Stiefmoeder.

Op de kleine en grote kaart keuze genoeg.  Mijn keuze viel op een Nasischotel. Noedels,  een dotje verse sla met dressing en wortelsla uit een potje,  kroepoekchips en kip op stokjes. Gedeeltelijk overgoten met bruine specie. Ik denk dat kabouter Pruttel hier minstens een week een lange lip voor trekt. Het was eetbaar maar een Nederlandse kok onwaardig.  Voor de rest een gastvrije bedoening. Dagbladen en tijdschriften aan een grote tafel met zetelstoelen. Petroleumlampjes op elke tafel,. Gecapitonneerd leren salon. Internetkamer, douche, rook- en gokkamer.  En grote opschriften aan de douchemuur: “Wie geen euro in het potje doet, zorgt er voor dat de goeie voor de kwaaien moet opdraaien”.

Nog wat over mijn nieuwe collega’s. Hans heb ik al vernoemd in mijn verhaal “Op en Neer” een voorbeeld van een chauffeur. Hij verdient minstens een foto hier. Bij deze.

In de ritten van en naar het werk, kan ik me bezig houden door tafereeltjes op en langs de autostrade te fotograferen. Met een digitaaltoestel is dat helemaal geen probleem en hierdoor leer ik ook beter omgaan met dat ding. Hans zegt wel dat het lijkt op industriele spionage. Ik denk dan bij mijn eigen, dat de Duitsers toch al lang de oorlog verloren hebben. René vertelde van de Chinezen, waar hij montages gedaan heeft, alles moesten weten en alles opschreven en optekenden, zelfs de merkplaatjes van de elektrische motoren werden nauwkeurig opgemeten. Ze kopen een fabriek en maken er naast zelf een.

Ook de werkvoorbereiding is aan versterking toe en hiervoor werd Carlie bereid gevonden, oude kennis van Eric, die ook nieuw is bij VOS, maar voor een ander project werkvoorbereiding doet en die ik ook ken van bij BASF.  Carlie wordt dit jaar 70, maar laveert rustig verder. Van Ed heb ik ook al vertel, de materiaalmeester van het project. Silvia werd ook al vermeld als projectsecretaresse. Zij opent het spoor naar de dames in de omgeving van het onthaal met Janneke [Jenneke]: een jonge dame met ponny-allures. Ook in die omgeving is Anja te vinden die voor de facturatie zorgt. Haar heb ik belooft om op te zoeken welke Belg een liedje geschreven heeft over Anja. Het is toch ook een naam die vaak voorkomt in België. Maar hare naam komt van Anna-Jacoba. Zover had ik niet kunnen denken. Wel heb ik de naam van de zanger en entertainer gevonden “Luc De Vos”.  Het kan niet beter passen bij firma Vos Industrial Projects. http://admin.brusselnieuws.be/artikels/cultuur/luc-de-vos-geluk-moet-je-bevechten/?searchterm=werkloos

Slaapwel.

Flinter 90302

Wanneer er naar huis wordt gereden, komen we eerst door de Thomassentunnel, dan de Botlektunnel en dan de Heinenoordtunnel.

Aan het Vaanplein, beroemd voor zijn files, staat er naast een lichtreclame van Flinter een groot spandoek met “Goede Zeevarenden - Welkom” op een gebouw naast de A15.

Ik kan me niet voorstellen dat er slechte zeevarenden ergens wel welkom zijn. Maar hiermede worden zeker Nederlanders bedoeld. Dat zijn allemaal goede zeevarenden. Hierbij wil ik gaarne denken aan de boeken van Jan De Hartog, zoals Hollands Glorie en nog vele andere titels die over de zeevaart en de oorlog gaan. Stuk voor stuk heel aangename literatuur. Maar ook de 4-delige reeks: “De kinderen van het Licht”, heeft meer dan een aangename indruk achter gelaten. Hierin komt het Angelsaksisch temperament van de Nederlander goed tot uiting. Zie ook http://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_de_Hartog . In 2004 onthulde zijn weduwe in Maassluis een gedenkplaat ter nagedachtenis van Jan de Hartog

Niet dat ik hiermede een analyse wil maken van de Nederlanders, maar je kan in de ontmoeting met Nederlanders er niet onderuit. Wat is nu het verschil tussen Nederlanders en Vlamingen. Je zou het zo niet denken, maar er is zelfs een vereniging opgericht door een Brusselse Vlaming om Nederland en Vlaanderen dichter bij elkaar te krijgen. Het ANV of Internationale vereniging voor de Nederlandse Taal en Cultuur.De voorzitter Bert van der Stoel, wethouder in Bergen op Zoom, spreekt in hun tijdschrift “Nederlands van nu”, dat de persoonlijke drijfveer het zoeken is naar identiteit.Hij stelt ook vast, dat ondanks het gevoel van eeuwen betrokkenheid, de verschillende culturen moeilijk te combineren zijn. Zoals het verschil in aanpak. Een Nederlander maakt een afspraak voor goede en slechte dagen, een Vlaming heeft meer de neiging een afspraak aan te passen aan de omstandigheden. Er is een Vlaamse uitdrukking, ‘mijn plan trekken’, doorgaans zonder vastomlijnde route. Nederlanders zijn gek op plannen maken en een Vlaming trekt zijne plan. Verschillende verwachtingspatronen , culturele verschillen. Samenwerking verbeteren, we kunnen het zelf nog niet, hoe kunnen we integratie van anderen verwachten? www.algemeennederlandsverbond.org

Slaapwel

Roger